Athlos Triatlon Startersgroep flitsend over de finish in Nijkerk
door Esmé Meivogel

,,Ja, je kan!” roept de starter. Na lichte twijfel springt een Athlos triatlon-maatje het water in. Het is een ‘rolling start’ dus over 10 seconden is het mijn beurt. Ik richt me alvast op de grote gele boeien die in de verte dobberen op het schitterende water. Het is prachtig weer, warm. Maaiende armen, met daartussen de felgekleurde badmutsen van voorgaande triatleten, zetten de 500 meter lange zwemroute uit: heenweg 250 meter rechts langs de boeien, lussen om de achterste boei en dan weer 250 meter terug. Mijn strategie is om…
“Ja, ga maar!” roept de starter nu naar mij.

Strategie vergeten
En zo spring ik in mijn allereerste triatlon. Het water glijdt fris langs mijn voeten, dan zacht langs mijn splinternieuwe wetsuit en laat vervolgens zijn kracht kennen tegen m’n zwembril die even loskomt van mijn hoofd. Shit! Hij zat precies goed. Nu gaat hij natuurlijk beslaan of vollopen met water of… maar ik zwem al. Iedere strategie vergetend crawl ik onrustig en te snel door de Arkervaart. Dit ga ik niet volhouden.
Boven water naar adem happend verblindt de zon mijn zicht, al zie ik af en toe het silhouet van een man die zijn kano op ons richt. Onder water is alleen goudbruine, troebele ondoorzichtbaarheid. We hebben getraind om in de slipstream achter voeten te zwemmen om zo energie te sparen. Geen voet te zien.

Plots rijst pal voor me, uit de diepte, een duikster omhoog. Ik zwem blijkbaar de verkeerde kant op en bubbelend wijst ze me richting een boei in de verte. Na een flinke omweg bereik ik uiteindelijk buiten adem de wal en klim via een ladder terug het land op.

De wisselzone
Rennend richting de wisselzone trek ik aan het koord op mijn rug die de rits van mijn wetsuit opent, en stroop het bovenlijf af. De linkermouw blijft achter mijn horloge hangen en eenmaal bij mijn fiets trappel ik woest de rest uit. Ik verwissel zwembril en badmuts voor zonnebril en fietshelm, klik mijn starterbelt met nummer vast, doe sokken en schoenen aan, en begin met fiets aan de hand te rennen over het hobbelige knollenveld richting de start van de wielerrace: 3 rondes, totaal 18.5 km, stampen op de pedalen.

Tijdens de eerste helft van de eerste ronde besef ik dat ik het moeilijk zal krijgen, al heb ik dan zelfs nog wind mee. Mijn ademhaling zit te hoog en al snel voel ik mijn benen verzuren. Aangezien fietsen mijn beste onderdeel is en ik hier dus winst moet behalen, raak ik in de stress. Een vicieuze cirkel is ingezet. Halverwege de ronde zijn een paar scherpe bochten, gevolgd door een korte klim met dan tegenwind. Zwaarte overvalt me: waarom doe ik dit ook weer? Ik herinner me de brick-trainingen van de Athlos Triatlon Startersgroep: het wisselen ís gewoon zwaar, de overgang duurt even, daarom trainen we het nadrukkelijk.

Doorzetten nu
Kom op, doorzetten nu! Het inzetten van de tweede ronde gaat wat soepeler en ik kan weer even herstellen met de wind in de rug. Aan het einde van het parcours is een vals plat waar ik een paar fietsers inhaal. Vervolgens een grote bocht met hekwerken en daarachter toeschouwers. Ik zie hoe ik in de bocht weer iemand voorbij kan en ga in mijn pedalen staan. 

Benieuwd naar jouw triatlonmogelijkheden
bij Athlos? Klik hier

Duwtje nodig
“Ja, zo ja!” hoor ik trainer Gerrit boven de menigte uit roepen. Precies het duwtje dat ik nodig had. Ik schiet nog een wielrenner voorbij en begin aan mijn laatste ronde, de zwaarste. Het is puur op wilskracht doorharken nu. Professioneel uitziende racers op tijdritfietsen, veel later gestart dan ik, halen me zacht ruisend in terwijl ik moeizaam hijg, mijn ogen tranen en snot blijft druipen. Ik buig mijn hoofd. Eindelijk het einde van het parcours, joelende mensen, de laatste bocht om dan, met fiets in de hand, weer over het knollenveld terug te balanceren richting m’n hardloopschoenen in de wisselzone.

Wederom het afwerpen van kledingstukken, het wisselen van schoenen. Ik ren richting de looproute die begint met een trap omhoog, dan de sluis over en vervolgens een trap af. Weer hoor ik bemoedigende woorden van Gerrit door de lucht vliegen en bijt door de verzuring en vermoeidheid heen.

Zo’n dorst
Eenmaal op het vlakke asfalt houden vrijwilligers met gestrekte armen bekertjes omhoog. Water, ja! Ik neem er één aan, weet nog net een ‘dankjewel’ uit te stoten en leeg het dan welgemikt… over mijn linkerschouder. Ik hoop dat het de loper achter me verfrist. Man, man, wat heb ik een dorst.

De 5 km lange route, 2 keer heen en terug, is een saaie rechte weg. Maar dat maakt werkelijk niets uit want álle triatleten lopen nu op dit kleine oppervlak. Ook mijn Athlos maatjes. We ervaren allemaal hetzelfde. Dus we passeren elkaar, zien elkaar er doorheen zitten, doorzetten en moedigen elkaar aan.
We houden elkaar op de been tot we één voor één over de finish druppelen en onze namen door de luidsprekers horen schallen. “Nummer 141, Esmé Meivogel van de Athlos Triatlon Startersgroep uit Harderwijk komt nu over de finish mensen. Hoe leuk dat er zo’n groep bestaat!”